Gastopinie Harry Piet

Ontheemd

Vandaag zou een dag van euforie moeten zijn. Een dag waar we allemaal al zo lang op hebben gewacht. Een moment van: 'de redding is nabij'. Toch voel het vreemd genoeg anders. Mensen zijn geneigd om verandering eng te vinden en zo voelt dat nu even. Er bekruipt mij een gevoel van onzekerheid, ontheemding en verlatingsangst. Een beetje psycholoog zegt dan: ga er niet in hangen. Durf het onder ogen te zien. Ga naast jezelf staan en schrijf het op. Ik denk dat ik dat dan maar doe. 

“Vandaag is uitgesproken dat wij, D.I.O. klanten, onze identiteit gaan inleveren voor iets anders. Hoe fijn was het om, soms spontaan en onaangekondigd, in Diemen naar binnen te stappen. Dingen te bespreken, elkaars opvattingen te leren begrijpen en elkaar te versterken in keuzes in de juiste richting. Een dolletje maken en het gevoel hebben dat je er voor elkaar bent. 

Dat roept nu al nostalgische gevoelens op. Waar gaat het heen? Een rigide franchiseformule wellicht? Bij mij roept dat beelden op van Bakker Bart- en Bruna-achtige oorlogsvoering onderling - en niet alleen over de fee’s, maar zelfs kleur van de deurmat!  

 

Lastig

70% van alle fusies en overnames pakt niet goed uit. Dit is het begin van een lang en complex proces. De verschillende culturen moeten in elkaar overgaan anders heeft de fusie geen zin. En het mag juist niet weer een lang en zeurend proces worden. Het helpt overigens niet dat deze fusie niet uit weelde is ontstaan: het was een onvermijdelijke stap. Dat zet het proces en de betrokkenen ook een beetje met de rug tegen de muur.    

Het is gewoon lastig. Kijk maar eens dichtbij in onze branche, waar een grote leverancier een aantal kleintjes overnam en daarmee categorisch  de eigenheid van de producten en de bedrijfscultuur van die kleine bedrijven met het badwater wegspoelde. Eigenheid exporteren naar anderen is bijna onmogelijk. 

Ik ken de huidige DA-club niet en heb daar dus geen oordeel over. Wel hoor ik DA-collegae met, laten we maar zeggen: minder betrokkenheid over en weer spreken over hoe het ‘daar’ gaat. Laten we hopen dat ik de verkeerde mensen spreek en dat het beeld lang niet zo rigide en afstandelijk is als wordt geschetst.

En dan de investeerder. Mosadex, wat een lef om in de zelfstandigen te investeren! De helft van de mensen ligt op apegapen en ligt meer wakker van het moeten betalen van vakantiegeld, fee’s en gewone rekeningen, dan dat er tijd en energie is om te innoveren, naar voren te kijken, aan te staan naar klanten, scherpe keuzes te maken en ga zo nog maar even door. Ik zeg niet dat je een lege huls koopt. Maar je haalt wel wat in huis, hoor!

 

Noodzakelijk

Het is overigens juist nu noodzakelijk dat wij, de klanten, ons verenigen en een duidelijke stem laten horen. Niet om per se processen in de weg te zitten, maar wel om kritisch onze eigen positie te verdedigen en waarborgen. Er is nu immers de kwetsbare situatie ontstaan, want er is in feite geen echte keuze meer, tenzij je die zelf creëert. En dat willen we niet. Ik zou het nieuwe management willen adviseren initiatieven in deze zeer te omarmen en samen op te trekken naar een betere en sterkere branche.  

Excuus als ik sommigen het gevoel geef dat ik het feestje zit te bederven. Dat is zeker niet de bedoeling. Mijn signaal is dat we pas nu ergens mee beginnen en dat het niet makkelijk zal zijn.”

 

Scherpe keuzes

Zo, wat ik hierboven heb opgeschreven, werkt nu al louterend op mijn gemoedstoestand. Ik MOET er ook wel een goed gevoel over hebben, omdat het geen optie is om NIET met elkaar op te trekken. Er ligt een grote en groeiende zelfzorgmarkt voor ons open, de zorg kan taken bij ons neerleggen en de demografische ontwikkeling werkt in ons voordeel. De nieuwe club heeft overigens ook geen keuze. Wij zijn namelijk haar klanten. En als het ons niet goed gaat, dan is er domweg geen markt meer. 

Wat ik wel zie, is dat er nu scherpe keuzes gemaakt moeten worden. Aan de voorkant moeten dingen snel veranderen: nog meer aandacht voor de klanten, nog meer opleiding en nog meer empathie voor de markt.

Ook leveranciers kunnen eindelijk weer voor introducties en innovaties snel meeliften op onze aanvaardbare schaalgrootte. Voor hen is de keuzestress verdwenen. Want vaak ging dat helemaal niet meer via zelfstandigen. Die optie dienst zich nu weer heel nadrukkelijk aan - zeker als het zelfzorgproducten betreft.   

 

Ik wens iedereen die betrokken is bij deze samenwerking het allerbeste. Mensen die buiten de boot vallen: veel sterkte. En de mensen die het gaan uitvoeren: veel wijsheid, eerlijkheid, hardheid en empatisch gevoel. Ga er maar aanstaan. 

 

Harry Piet

 

 

 

 

 

6 juni 2017

Care by D.I.O.

Purmerend

Meld je aan voor de
nieuwsbrief

who-cares.nl | Kamer van Koophandel 000004705394

Home | Powered by Wallbrink Crossmedia Groep